Ήμουν απλά ένα νέο παιδί με χρόνο για χάσιμο.
Ζούσα στο αμάξι μου, εκείνες ήταν οι μέρες που
ήμασταν όλοι άγριες φύσεις, η χαμένη νιοτη.
Εκτός από ένα όνειρο δεν είχαμε τίποτα άλλο να χάσουμε.
Δεν είναι αστείο πως περνάει ο καιρός, και αποδεικνυεται πολύτιμος;
Τώρα θέλω να περάσω μια βόλτα με το αμάξι αλλά δεν μπορώ να βρω τον δρόμο
Πίσω στη χώρα των θαυμάτων,
όπου ξεκίνησαν όλα.
Καθετι ήταν τόσο απλό τότε, ζωντας την ζωή σαν (να ειναι) το τελευταίο Σαββατοκύριακο μας.
Εύχομαι να μπορούσα να βρω τον δρόμο μου για πίσω στην χώρα των θαυμάτων.
Η Καρι στην κοιλάδα, έχει ένα παιδί.
Η Τζουλι παραμένει σερβιτόρα, ζει με τα φιλοδωρηματα.
Μερικές φορές βρισκόμαστε και τα λέμε,
αλλά δεν είναι το ίδιο τώρα,
όχι, τίποτα δεν είναι.
Δίνει την αίσθηση μιας ταινίας που παίζει στο μυαλό μου.
Σκιές μιας παλιάς ζωής, εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω πίσω
Πίσω στη χώρα των θαυμάτων,
όπου ξεκίνησαν όλα.
Καθετι ήταν τόσο απλό τότε, ζωντας την ζωή σαν (να ειναι) το τελευταίο Σαββατοκύριακο μας.
Εύχομαι να μπορούσα να βρω τον δρόμο μου για πίσω στην χώρα των θαυμάτων.
Δεν είχαμε στοιχεία τι κάναμε ή που θα καταλήγαμε.
Ζουσαμε με πενταροδεκάρες την νεανική ριψοκινδυνη αγάπη μας.
Ποτέ δεν σκεφτήκαμε ότι η εποχή αυτή θα τελείωνε.
Τώρα αν μπορούσα, το ξέρεις ότι θα έτρεχα
πίσω στη χώρα των θαυμάτων,
όπου ξεκίνησαν όλα.
Καθετι ήταν τόσο απλό τότε, ζωντας την ζωή σαν (να ειναι) το τελευταίο Σαββατοκύριακο μας.
Εύχομαι να μπορούσα να βρω τον δρόμο μου για πίσω στην χώρα των θαυμάτων.