Αγαπημένη, ατένιζε μες τη δική σου καρδιά
Εκεί μεγαλώνει το ιερό δέντρο ·
Από τη χαρά που τα ιερά κλαδιά αρχίζουν
Και όλα τα τρεμουλιαστά λουλούδια που κουβαλούν.
Τα χρώματα του καρπού του που αλλάζουν
Έχουν προικίσει τα αστέρια με πρόσχαρο φως·
Η εγγύηση της κρυμμένης του ρίζας
Έχει φυτέψει ησυχία μες τη νύχτα·
Το κούνημα του φυλλώδους κεφαλιού του
Έχει δώσει στα κύματα τη μελωδία τους.
Και πάντρεψε τα χείλη μου με μουσική,
Μουρμουρίζοντας ένα τραγούδι μάγων για εσένα,
Εκεί οι αγάπες μπαίνουν σε κύκλο,
Στον φλεγόμενο κύκλο των ημερών μας,
Στροβιλίζονται προς και από
Σε αυτούς τους υπέροχα αδαείς φυλλώδεις κατευθύνσεις·
Ενθυμούμενη όλα αυτά τα ανακατεμένα μαλλιά
Και πώς τα φτερωτά σανδάλια ρίχνουν βέλη
Τα μάτια σου γεμίζουν με στοργική φροντίδα·
Αγαπημένη, ατένιζε μες τη δική σου καρδιά.
Μην ατενίζεις άλλο μες στο πικρό ποτήρι
Οι δαίμονες, με τη διακριτική πανουργία τους,
Σηκώνονται όταν μας βλέπουν να περνάμε,
Ή μόνο ατενίζουν για πολύ λίγο·
Καθώς εκεί ένα μία μοιραία εικόνα μεγαλώνει
Που η βροχερή νύχτα λαμβάνει,
Ρίζες μισοκρυμμένες κάτω από το χιόνι,
Σπασμένα κλωνάρια και μαυρισμένα φύλλα.
Γιατί όλα τα πράγματα γυμνώνονται
Στο θολό ποτήρι που οι δαίμονες κρατούν,
Το ποτήρι της εξωτερικής εξάντλησης,
Φτιαγμένο όταν ο Θεός κοιμήθηκε τον παλιό καιρό.
Εκεί, μέσα από τα σπασμένα κλαδιά, προχώρησε
Tα κοράκια της ανήσυχης σκέψης·
Πετώντας, κλαίγοντας, προς και από
Σκληρό νύχι και πεινασμένος λάρυγγας,
Αλλιώς στέκονται και μυρίζουν τον άνεμο,
Και κουνούν τα κουρελιασμένα φτερά τους: Φευ!
Τα στοργικά μάτια σας γίνονται σκληρά:
Μην ατενίζεις άλλο μες το πικρό ποτήρι.
Αγαπημένη, ατένιζε μες τη δική σου καρδιά,
Εκεί μεγαλώνει το ιερό δέντρο·
Από τη χαρά που τα ιερά κλαδιά αρχίζουν
Και όλα τα τρεμουλιαστά λουλούδια που κουβαλούν.
Ενθυμούμενη όλα αυτά τα ανακατεμένα μαλλιά
Και πώς τα φτερωτά σανδάλια ρίχνουν βέλη
Τα μάτια σου γεμίζουν με στοργική φροντίδα·
Αγαπημένη, ατένιζε μες τη δική σου καρδιά.