Αυτό μπορεί να είναι το τελευταίο ηλιοβασίλεμα που θα δω
Οπότε θα το δεχτώ, θα το δεχτώ
Αυτή μπορεί να είναι η τελευταία ανάσα που θα πάρω
Οπότε θα την δεχτώ, θα τη δεχτώ
Άκουσα πως οι εικόνες δεν αλλάζουν
Απλώς οι άνθρωποι μέσα τους
Όποιος σου είπε πως η ζωή θα ήταν εύκολα
Σου ορκίζομαι πως σου έλεγε ψέματα
Έχει πρόβλημα με το να ακολουθείς
Για αυτό έχω πρόβλημα με το να σε ακολουθώ
Συνεχίζεις να με κοιτάς σαν το πρόβλημα να είναι καινούργιο
Αλλά έχουμε ξαναβρεθεί εδώ, τι προσπαθείς να κάνεις;
Μη μου μιλάς λες και δε ξέρω τι νιώθεις
Γιατί ήμουν εκεί μαζί σου απ'την αρχή
Σταμάτα να κοιτάς αλλού όταν μιλάω, άσε με να τελειώσω
Προσπαθώ να είμαι ειλικρινής, προσπαθείς να με ξεχάσεις, Α!
Τι τρέχει με σένα, ε;
Ξέρω ότι έχεις πολλά στο κεφάλι σου
Συνεχίζεις να μου λες ότι πρέπει να σε αφήσω μόνο σου
Αλλά μπορώ να δω ότι μου λες ψέματα
Μη μου λες ότι είσαι καλά, γιατί ξέρω πως δεν είσαι
Για αυτό μην προσπαθείς καν
Και για αυτό που θα ζήσουμε είναι μια ζωή γεμάτη πόνο μέχρι να γεράσουμε και να ξυπνήσουμε μια μέρα και να πούμε πως μετανιώσαμε τις ζωές μας
Γιατί προς τα εκεί βαδίζουμε
Και μη κάνεις πως δε το βλέπεις
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ήδη το ξέρεις
Αρχίζω να σκέφτομαι ότι σου αρέσει όπως νιώθω
Τόσο χαμένος στη στιγμή
Χαμένος! Χαμένος στη στιγμή! [χ2]
Και χάνομαι, χάνομαι στη στιγμή!
Χάνομαι στη στιγμή! [χ2]
Ναι, μας είπαν πως ο χρόνος περνά, δεν ξέραμε τι σήμαινε
Τώρα νιώθω λες και τρέχουμε γύρω-γύρω, προσπαθώντας να τον πιάσουμε και να του κόψουμε τα φτερά
Αλλά αυτό δε πρόκειται να συμβεί
Χαρά, πότε ήταν η τελευταία φορά που την είχαμε;
Δε θυμάμαι, γιατί αυτό κάνουμε μόνο
Πάμε πίσω
Αλλά αυτό λαμβάνεις όταν ζεις στο παρελθόν
Και ξέρω ότι ανασαίνουμε, αλλά δε ζούμε
Αλήθεια, έτσι θέλουμε να πεθάνουμε;
Μέχρι να τα έχεις όλα θαμμένα μέσα σου;
Αν ήξεραν μόνο τι τρέχει με το μυαλό μας...
Ξέρω τι σκέφτεσαι, για αυτό μη προσπαθείς να κρυφτείς
Γιατί με κοιτάς λες και είσαι ξαφνιασμένος;
Αν στα αλήθεια εννοείς ό,τι γράφεις σε αυτές τις γραμμές
Τότε γιατί δε το φτιάχνεις, γιατί κουράζομαι!
Ναι, δε μπορώ άλλο να το κάνω
Από τότε που ερωτεύτηκες τη μουσική
Βρήκες τρόπο να δείξεις τι αισθάνεσαι
Αλλά τη στιγμή που απομακρύνεσαι απ'το μικρόφωνο, δε ξέρεις τι κάνεις
Είναι ξεκάθαρο για σένα;
Δε ξέρω τι συμβαίνει στο κεφάλι σου
Αλλά επιτέλους, πρέπει να αντιμετωπίσεις τα πράγματα
Να μιλήσεις, ναι, αλλά υποθέτω ότι μέχρι τότε, είμαστε χαμένοι!
Χαμένος! Χαμένος στη στιγμή! [χ2]
Και χάνομαι, χάνομαι στη στιγμή!
Χάνομαι στη στιγμή! [χ2]
Ναι, ω, ναι, ω χαμένος!
Ω, ναι, ω, όχι όχι...
Αυτό μπορεί να είναι το τελευταίο ηλιοβασίλεμα που θα δω
Οπότε θα το δεχτώ, θα το δεχτώ
Αυτή μπορεί να είναι η τελευταία ανάσα που θα πάρω
Οπότε θα την δεχτώ, θα τη δεχτώ