برف امشب روی کوه به سفیدی می درخشد
هیج جای پایی دیده نمی شود
سلطنتی از هم پاشیده
و به نظر می رسد ملکه (اش) من هستم!
باد همچون طوفان طغیان گر درون زوزه می کشد
نتوانستم پنهانش کنم
خدا می داند که تلاشم را کردم
نگذار وارد شوند، نگذار ببینند
دختر خوبی که باید همیشه باشی، باش
قایم کن، حس نکن، نگذار آنها بدانند
خوب، حالا آنها می دانند
رهایش کن، رهایش کن
دیگر نمی شود نگهش داشت
رهایش کن، رهایش کن،
برگرد برو و در را ببند
برایم مهم نیست چه قرار است بگویند
بگذار طوفان بغرد
سرما هیچ وقت مرا اذیت نکرده
جالب است که چطور قدری فاصله
باعث می شود همه چیز کوچک به نظر برسد
و ترس هایی که روزی مرا کنترل می کردند
دیگر نمی توانند بر من چیره شوند
وقت این است که ببینم چه می توانم بکنم
محدودیت ها را امتحان کنم و بشکنم
درست و غلط و قانونی برای من وجود ندارد
من آزادم
رهایش کن، رهایش کن
دیگر نمی شود نگهش داشت
رهایش کن، رهایش کن،
برگرد برو و در را ببند
برایم مهم نیست چه قرار است بگویند
بگذار طوفان بغرد
بگذار طوفان بغرد
من هرگز برنخواهم گشت
گذشته ها گذشته!
رهایش کن، رهایش کن
من مثل سپیده دم طلوع خواهم کرد
رهایش کن، رهایش کن
دختر کاملی دیگر در کار نیست
من اینجا می ایستم، در روشنایی روز
بگذار طوفان بغرد
سرما هیچ وقت مرا اذیت نکرده