Φαίνεται πως αναγνωρίζω το πρόσωπό σου
Στοιχειωτικό, οικείο, κι όμως δεν μπορώ να το προσδιορίσω
Δεν μπορώ να βρω το κερί της σκέψης για να φωτίσω το όνομά σου
Ζωές ολόκληρες μου έρχονται στη μνήμη
Όλες αυτές οι αλλαγές λαμβάνουν χώρα, μακάρι να είχα δει τη χώρα
Αλλά κανείς ποτέ δεν με πήγε
Οι καρδιές και οι σκέψεις σβήνουν, ξεθωριάζουν
Ορκίζομαι πως αναγνωρίζω την αναπνοή σου
Οι αναμνήσεις σαν δακτυλικά αποτυπώματα εγείρονται σιγά σιγά
Εμένα δεν θα με θυμόσουν, γιατί δεν είμαι ο παλιός μου εαυτός
Είναι δύσκολο όταν έχεις ξεμείνει στο ράφι
Άλλαξα με το να μην αλλάξω καθόλου, η μικρή πόλη προβλέπει τη μοίρα μου
Ίσως αυτό είναι που δεν θέλει κανείς να δει
Θέλω μόνο να ουρλιάξω... Γεια...
Θέε μου πάει τόσος καιρός, ούτε που ονειρεύτηκα ότι θα γυρνούσες
Αλλά τώρα να 'σαι και να 'μαι
Οι καρδιές και οι σκέψεις ξεθωριάζουν
Οι καρδιές και οι σκέψεις σβήνουν, ξεθωριάζουν
Οι καρδιές και οι σκέψεις σβήνουν, ξεθωριάζουν
Οι καρδιές και οι σκέψεις σβήνουν, ξεθωριάζουν
Οι καρδιές και οι σκέψεις σβήνουν